|
دولت الکترونیک یا حراج سرمایه های مردمی |
|
چندی است که حرکتی نوین در دولت، برای الکترونیک شدن آغاز شده است که می طلبد تا نگاه جدی تر و از منظر کارشناسانه تری مورد بررسی قرار گیرد، اصول کلی این طرح به پیروی از اصل 44 قانون اساسی باید با همکاری بخش خصوصی صورت بپذیرد ، اما آنچه شاهد هستیم نظام نوینی که آنرا میتوان خصوصی گری دولتی نامید قبل از بخش خصوصی داعیه پیاده سازی و نگهداری این دولت الکترونیک را دارد و قبل از شرکت های خصوصی واقعی دندان طمع به این خوان گسترده را تیز کرده اند ، راه اندازی پرتال های ظاهری که حتی کاربر عام پسند را نمی تواند راضی کند از جمله این چنگ زدن ها به خوان دولت الکترونیک است ، شرکتهای خصوصی نیز برای عقب نماندن از این غارت عظیم خود نیز وصله این شرکت های وابسته شده اند تا از میلیارد ها ریال سهم خود به رقم های کوچک میلیونی اکتفا کنید ، دولت هم از حول حلیم الکترونیک در دیگ افتاده که نه توان خارج شدن دارد نه تحمل سوختن ، به عنوان مثال پایلوت کردن استانی که حتی مسئولینش سر سوزنی از الکترونیک و دولت و خدمات الکترونیک نمی داند خود قدم اشتباه در مرداب سرگردانی است و پیچیدن کلاف سر در گم که نخ هایش از بیت المال مملکتی فراهم شده که خود بی خبری از ولخرجی بی حساب دولت اند. بهتر بود دولت قبل از اقدام به اجرای طرح دولت الکترونیک ابتدا فرهنگ سازی این امر مهم را انجام می داد ، با حساب هر نوع احتمالی دولت در کمتر از 10 سال با فرهنگ سازی صحیح میتوانست اقدام به این امر نماید اما به جای این مهم اقدام به تعریف پروژه های اشتباهی چون طرح تکفا و پرتال های استانی نمود تا هزینه های این طرحهای عظیم فقط جیب عده ای قلیل وابسته یا وابسته شده به دولت را پرکند ، من به عنوان یک انسان عادی و دور از هرنوع گرایشات سیاسی چپ و راست از دولت خواستارم تابا نگاه و نظارت صحیح جلوی هدر رفتن این حجم عظیم از سرمایه ملت را گرفته و این پروژه های ملی را با نگاه صحیح تری پیاده سازی کند ، سپردن اتومبیل به دست کسی که حتی اتومبیل را تجربه نکرده باشد از قتل عمد او کمتر نیست زیرا ما با دست خود ابزار کشته شدنش را فراهم کرده ایم.
|
